Hoe gevaarlijk is anaplasmose bij honden?
Heb je wel eens gehoord van anaplasmose als ziekte bij honden en vraag je je af wat het precies is en vooral of jouw viervoeter gevaar loopt? Deze ziekte wordt overgedragen via een tekenbeet overgedragen en moet niet onderschat worden. Maar hoe uit anaplasmose zich precies? Wat kun je eraan doen? En vooral, hoe kun je je hond ertegen beschermen? Onze Pets Deli dierenarts Rebecca geeft antwoord op deze vragen en legt je alles uit over anaplasmose bij honden.
Wat is anaplasmose en hoe wordt het overgedragen?
Anaplasmose, ook wel canine granulocytaire anaplasmose genoemd, is een infectieziekte en wordt veroorzaakt door de bacterie Anaplasma phagocytophilum. De bacteriën worden via tekenbeten overgedragen. Vooral tijdens het typische tekenseizoen in de lente, zomer en ook in de herfst loopt jouw viervoeter extra risico. Om de bacterie over te dragen, moet de teek zich 36 tot 48 uur vastgebeten hebben. Een andere, veel zeldzamere besmettingsroute is via besmette bloedtransfusies.
Een overdracht van jouw viervoeter op jezelf is niet mogelijk. Mensen kunnen ook anaplasmose krijgen, maar alleen als zij zelf een tekenbeet hebben. Je kunt dus gerust blijven knuffelen met je trouwe viervoeter.
Hoe gevaarlijk is de ziekte?
De verwekker van anaplasmose is wijdverspreid in Duitsland en veel viervoeters raken er in de loop van hun leven mee besmet – vooral als ze veel buiten zijn en in contact komen met teken.
Maar hier is het goede nieuws: de meeste viervoeters vertonen geen symptomen. Slechts weinig honden worden klinisch ziek van anaplasmose en meestal is de ziekte goed te behandelen. Ongeveer een vijfde tot een derde van alle honden heeft antistoffen tegen Anaplasma phagocytophilum. Dat betekent dat ze ooit in contact zijn geweest met de bacterie en hun lichaam antistoffen heeft aangemaakt, zonder dat ze ziek zijn geworden. Waarom de ene viervoeter ziek wordt en de andere niet, is wetenschappelijk nog niet opgehelderd.
Veelvoorkomende symptomen bij anaplasmose
Hoe kun je nu herkennen of jouw viervoeter mogelijk aan deze ziekte lijdt? Tot de meest voorkomende symptomen behoren lusteloosheid, koorts, puntvormige bloedingen van de slijmvliezen (het best zichtbaar aan het tandvlees) en neusbloedingen.
De anaplasmen infecteren vooral witte bloedcellen en zorgen voor een vermindering van de bloedplaatjes (de zogenaamde trombocyten), die belangrijk zijn voor de bloedstolling. Daardoor ontstaan de bloedingen. Ze kunnen ook optreden in inwendige organen zoals bijvoorbeeld lever, nieren of longen. Door het bloedverlies kunnen bleke slijmvliezen en in het ergste geval bloedarmoede ontstaan. De bacterie kan bovendien ontstekingsreacties in verschillende organen veroorzaken. Daardoor zijn ook symptomen als bewegingsonwil of kreupelheid mogelijk. Zelden treden neurologische symptomen op, zoals coördinatieproblemen of aanvallen.
Als je een of meer van deze symptomen bij je dier opmerkt, neem dan zo snel mogelijk contact op met een dierenarts.
Hoe wordt de ziekte vastgesteld?
Naast anaplasmose zijn er nog een aantal andere ziekten die vergelijkbare symptomen veroorzaken, zoals bijvoorbeeld babesiose of de ziekte van Lyme.
De bacteriën kunnen in een bloedmonster onder de microscoop worden geïdentificeerd en ook een directe detectie van de ziekteverwekker uit het bloed via PCR is mogelijk. Je dierenarts zal waarschijnlijk meerdere bloedtesten in het laboratorium aanvragen om ook andere mogelijke ziekten uit te sluiten.
Zoals al genoemd, worden slechts weinig van de besmette dieren daadwerkelijk ziek van anaplasmose. Alleen het aantonen van de ziekteverwekker is daarom niet voldoende voor de diagnose. Voor een zekere diagnose is een combinatie van klinische symptomen (vooral een tekort aan bloedplaatjes), directe detectie van de ziekteverwekker en de reactie op de therapie doorslaggevend.
Hoe wordt anaplasmose behandeld?
Een behandeling moet alleen plaatsvinden bij viervoeters met klinische symptomen. De behandeling van keuze is een meerdere weken durende behandeling met een antibioticum dat de werkzame stof doxycycline bevat. Het antibioticum is irriterend voor het slijmvlies, dus geef het je hond altijd na een lekkere maaltijd en nooit op een lege maag.
De meeste honden reageren al binnen 1-2 dagen op de behandeling, maar uiterlijk na 6 dagen is er verbetering te zien. Je dierenarts zal afhankelijk van de ernst van de symptomen beslissen of naast het antibioticum een opname in de kliniek of nog verdere behandelingen zoals bijvoorbeeld een bloedtransfusie, infusen of andere medicijnen nodig zijn.
Hoe kan ik mijn hond beschermen tegen anaplasmose?
Zoals je al hebt geleerd, worden anaplasmen pas na 36-48 uur contacttijd via teken overgedragen. Om je dier te beschermen tegen teken en dus tegen deze en vele andere ziekten, is een goede →tekenpreventie met de juiste tekenmiddelen essentieel.
Kleine tip: onze natuurlijke →cistus tabletten zijn de ideale aanvulling op een goede tekenpreventie. Ideaal om tabletten te verstoppen en je dier af te leiden terwijl je anti-tekenmiddel aanbrengt, zijn onze →gevogelte- of leverpatés.
Zoals zo vaak in de geneeskunde zijn ook anti-tekenmiddelen niet 100% effectief en kan het ondanks goede preventie gebeuren dat er toch een teek op je viervoeter terechtkomt. Als je je dier regelmatig aait en daarbij ook let op teken, voorkom je overdracht. Mocht je een teek ontdekken, verwijder deze dan zo snel mogelijk met een tekentang, om de zuigtijd zo kort mogelijk te houden.
Ook al leidt anaplasmose zelden tot klinische symptomen en is het goed te behandelen, we hopen toch dat jouw viervoeter ervan gespaard blijft. We wensen jou en je trouwe viervoeter het allerbeste.
